Κώστας Ζυρίνης & Ισαβέλλα Μπερτράν

Όσο κι αν προσπάθησε το προκεχωρημένο φυλάκιο του Χριστινιασμού να τρομάξει τις Χίμπα ότι και καλά θα πάνε στην Κόλαση αν δεν καλύψουν τα βυζιά τους, αυτές το βιολί τους. Διότι δεν πείσθηκαν για τα περί Κολάσεως. Σου λέει, δεν είναι παρανοϊκό να σκεπάζω το στέρνο μου και όχι το γόνατό μου, ας πούμε; Πού βρίσκεται η διαφορά; Και μένα τον παλιομοδίτη να ρωτούσαν δεν θά 'ξερα τι να τους απαντήσω. Διαβάστε περισσότερα »

«Δρόμοι που διατρέχουν το αχανές», να μια φράση που μπορεί να εκφράσει αυτό που νοιώθουμε. Οι υπέροχοι παράλληλοι χωματόδρομοι που ανοίγουν με τις ροδιές τους τα βαριά φορτηγά. Θέλω να τα φωτογραφήσω με τα σύννεφα σκόνης που αφήνουν πίσω τους. Θέλω τις αυλακιές που σκάβουν οι ρόδες τους στην εποχή των βροχών για χιλιόμετρα επί χιλιομέτρων. Θέλω μια τέτοια φωτογραφία για άνοιγμα στον υπολογιστή μου. Θέλω να 'χω την Μογγολία μαζί μου για πολύ καιρό. Μ' έχει ήδη σημαδέψει. Διαβάστε περισσότερα »

Μπαλκόνι ρημαγμένο. Τζάμια σπασμένα. Τσουκνίδες. Πόρτα μπλοκαρισμένη από την πολύχρονη αχρηστία. Το ερείπιο μου αντιστέκεται σαν από μια πληγωμένη αξιοπρέπεια. Οφείλω να το σεβαστώ. Η γη και η ζωή μας είναι γεμάτη ερείπια. Ίχνη. Πατημασιές στο χρόνο. Νωπές και παλιότερες… Διαβάστε περισσότερα »

Η περιοχή που διασχίζουμε είναι μετριοπαθώς υπέροχη. Τα ταπεινά αγροτόσπιτα, ανορθωμένα στα ξύλινα ποδάρια τους και πνιγμένα στο τροπικό λουλουδικό, κλέβουν την παράσταση, γαλήνια καθρεφτιζόμενα σε όσες λιμνούλες δεν έχουν ακόμα πλήρως σκεπαστεί από λωτούς και νούφαρα. Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι ένα εντελώς ισόπεδο πεδινό τοπίο θα μπορούσε να προκαλέσει τέτοια ρίγη αισθητικής συγκίνησης, ακτινοβολώντας με τόσα εκθαμβωτικά χρώματα γης κι ουρανού. Διαβάστε περισσότερα »

... Ταξίδι δεν θα πει να καταγράφεις απλώς σχήματα και χρώματα σε κάποια περιοχή της Γης, πέρα απ αυτή στην οποία διαμορφώθηκες. Ταξίδι θα πει να περιπλανιέσαι μέσα στους πολιτισμούς των άλλων. Να συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει το απόλυτο μέτρο, ή ο εξωιστορικός πολιτισμικός κώδικας με βάση τον οποίο θα κρίνεις τους διαφορετικούς πολιτισμούς. Διαβάστε περισσότερα »

Μάντρε ντε Ντίος; Μα, καλά, έχει κι ο Θεός μαμά; τη ρωτώ. Η γλυκιά Ντανιέλα μου χαμογελά αμήχανα. Τη... Θεομήτωρα, ίσως, απαντά αμήχανα. Και τη Θεομήτωρα ποιος την έκανε; Α, Γκρέκο, νομίζω πως με κοροϊδεύεις, εγώ δεν είμαι θεολόγος, βιολόγος είμαι. Μα γι αυτό ακριβώς σε ρωτώ! Σςςς... καϊμάν, καϊμάν!... O Eπίφανο που κάθεται ιππαστί στην πρωραία κόχη της πιρόγας εντόπισε έναν αμαζονιακό κροκόδειλο. Όλα τα κιάλια σηκώνονται στο ύψος των ματιών. Το ίδιο και η φωτογραφική μου. 

Διαβάστε περισσότερα »

ΤΟΡΡΕΣ ΝΤΕΛ ΠΑΙΝΕ Τώρα πια δεν ανεβαίνω, αναρριχώμαι. Κάθε βήμα και στοπ. Τα πόδια δεν με υπακούν καθόλου. Και όμως, δεν μπορώ να σκεφτώ απολύτως τίποτα πέρα από το ότι θα φτάσω. Θα φτάσω! Στα παιδικάτα μου ανεβοκατέβαινα σαν κατσίκι το λόφο Φιλοπάππου για να προπονηθώ. Δεν το ήξερα τότε, αλλά προετοιμαζόμουν για δω. Για την Παταγονία. Για τους Τόρρες ντελ Πάινε. Δεν θα διαψεύσω τη γειτονιά που μ’ ανάθρεψε. Για ένα φιλότιμο ζούμε.

Διαβάστε περισσότερα »

Kάλιαρι ονομάστηκε υπό την κυριαρχία των Πιζάνων, αυτών που στράβωσε ο πύργος τους. Κι έτσι έμεινε. Και το όνομα και ο πύργος.Το 455 πλάκωσαν οι Βάνδαλοι.Το τι μπορεί να σου κάνει κάποιος με τέτοιο όνομα το αντιλαμβάνεσαι με ταχύτητα εξαρτημένου αντανακλαστικού. Η βάρδια της επικυριαρχίας άλλαξε το 534 υπέρ των Βυζαντινών. Το τι μπορεί να σου κάνει κάποιος με τέτοιο όνομα δεν το αντιλαμβάνεσαι σχεδόν καθόλου διότι σε έπεισαν απ τα μικράτα σου πως οι Βυζαντινοί, ως ελληνογενείς, ήσαν και εκπολιτιστές. Διαβάστε περισσότερα »

Πως άραγε συνδυάζονται νεόδμητα κτίρια γραφείων και φυλασσόμενα πάρκινγκ με οδόσημα που φέρουν τα ονόματα των Μαρξ, Λένιν, Μάο, Κάστρο και λοιπών διεθνών ανατρεπτικών στοιχείων; Και τι σημαίνει να ζεις σε μια χώρα στην οποία δεν πρόλαβε ακόμα να ενηλικιωθεί μια γενιά χωρίς να γνωρίσει την υποδούλωση και τον πόλεμο;

Εκτός από άρωμα Καραϊβικής στους αφρικανικούς αντίποδες, το Μαπούτο, η πρωτεύουσα της Μοζαμβίκης, κρύβει κι άλλες πολλές εκπλήξεις, γλυκόπικρες επί το πλείστον. Διαβάστε περισσότερα »

Στέκει μονάχο του, παράταιρο, σ’ ένα ελάτινο δάσος στα Βαρδούσια. Ένα παλιό, εγκαταλειμμένο λεωφορείο κάποιου ΚΤΕΛ. Λίγοι γνωρίζουν την ιστορία που κουβαλάει. Ότι χρησιμοποιήθηκε δηλαδή από έναν άνθρωπο της πόλης για να πλησιάσει τη Φύση και έναν διαφορετικό τρόπο ζωής… Διαβάστε περισσότερα »