Ιστολόγια

Το χρυσοκάστανο χαλί της φθινοπωρινής στέπας.

Οι γιούρτες των νομάδων, λευκές σημαδούρες ριγμένες τυχαία στην απεραντοσύνη.

Τα κοπάδια στην πρωινή αχλή, που σαλαγάει ο αλογατάρης με τη φαιά τη χλαίνη, τη φαρδιά ζωστήρα και τις βαριές δερμάτινες μπότες.

Το πέταγμα του γερακιού κι ο καλπασμός του αλόγου.

Γη κι Ελευθερία.

ΓΗ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

Τα βήματα που βουλιάζουν στη μπαμπακένια σιωπή του χιονιού. Ο ψίθυρος της τάιγκα που ανταλλάσσει μυστικά με τον άνεμο. Το αλύχτισμα του σκύλου στη μοναξιά της σιβηρικής νύχτας.

Ευγνωμοσύνη για τα μικρά της ζωής που είναι και η ουσία της.  Για την πόρτα που κι απόψε άνοιξε για να μας φιλοξενήσει. Για τα τραχιά τα πρόσωπα με τα ντροπαλά χαμόγελα.  Για το κερί που φωτίζει το σκοτάδι. Για την θαλπωρή της ξυλόσομπας όταν έξω παγώνουν ακόμα και οι λέξεις. Για το άρωμα της σούπας που βράζει στο τσουκάλι.

Ευγνωμοσύνη για όσα ζήσαμε και για όσα μάθαμε. Γι αυτόν τον πλούτο εικόνων κι εμπειριών που κανένα μνημόνιο δεν θα μπορέσει ποτέ να μας πάρει. Και για την επερχόμενη χαρά της αφήγησης όταν σιγά σιγά θ' αρχίσουμε ν' απλώνουμε εδώ το μογγολικό οδοιπορικό για να το μοιραστούμε παρέα.

Καλώς σας (ξανα)βρίσκουμε.

Προς φίλους χρήστες: Υπάρχουν ακόμη αρκετές αδυναμίες στη χρήση του ιστότοπου. Στις προθέσεις μας είναι να τον βελτιώνουμε συνεχώς. Αυτό θα είναι πιο αποτελεσματικό αν συμμετέχετε με τις παρατηρήσεις σας. Ότι δεν πάει καλά να μας το επισημαίνετε. Ευχαριστώ. Κώστας Ζυρίνης.

Κάποια άρθρα μαζεύουν κάποια spam σχόλια. Βάλαμε ένα καλό φίλτρο για να μη έχουμε ξανά αυτό το πρόβλημα. Ζητώ συγνώμη για όσους είχαν γραφτεί σε αυτά τα άρθρα και μπορεί να ενοχλήθηκαν από την είσπραξη αυτών στις ηλεκτρονικές ταχυδρομικές θυρίδες τους.

Αλέξανδρος Ζ.

Κόμματα, κι αποκόμματα της Αριστεράς, αν και τώρα δεν βρείτε τρόπο για μια κοινή δράση-στάση απέναντι στην κατεδάφιση της κοινωνίας, είστε (είμαστε) για τα μπάζα της Ιστορίας.

... κι έτσι όπως πάει το πράγμα, με τους άθλιους αντιλαϊκούς χειρισμούς των νεο-κουϊσλινγκ, σε λίγα χρόνια θα 'χουμε αντάρτικο πόλης που δεν θα περιορίζεται σε πετροπόλεμο.

 

"Μεσοπρόθεσμο". Τι όρος! Σα να σου χώσανε αργά το στιλέτο, ίσα ν' απέχει ένα -μεσοπρόθεσμο- εκατοστό απ την καρδιά. Δηλαδή, το "μακροπρόθεσμο" πώς θα 'ναι; Κι ένας οικονομικός δολοφόνος με αγγελικό πρόσωπο και σοσιαλιστικό προσωπείο να σου λέει "δε γίνεται αλλιώς, μόνο αν σε τσακίσω σοσιαλιστικά θα σωθείς".  Και τώρα; Μια κοινωνία στους δρόμους πνιγμένη στα δακρυγόνα να μην ξέρει ποιος ζει σήμερα και ποιος παθαίνει πριν την ώρα του αύριο.

Μόνο ένας τυφλός από τους βουλευτές του του είπε "όχι". Ίσως γιατί έβλεπε καλύτερα απ τους άλλους.    

Θεωρώ, ή ελπίζω, πως μέσα στην Αριστερά θα προκληθούν διεργασίες τέτοιες ώστε να μη χάσει το τραίνο κι αυτή τη φορά. Αν η κοινωνική οργή δεν αποχτήσει στόχο θα γυρίσει μπούμερανγκ.

Ζούμε πρωτόγνωρες (;) καταστάσεις. Οι "ασφαλείς" προβλέψεις συγγενεύουν με τη "λογική" του Καζαμία. Σημασία έχει πώς στεκόμαστε απέναντί τους, αν, πώς και πόσο συμμετέχουμε σ' αυτές και σε τι αποβλέπουμε. Η χώρα γνώρισε αναλογες καταστάσεις κατά την απαλλαγή της απ τη γερμανική κατοχή του 3ου Ράιχ, την περίοδο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και τώρα. Προσοχή: "ανάλογες" και όχι "ίδιες". Η Ιστορία δεν κάνει ριπλέι.

Η τεράστια αυθόρμητη συγκέντρωση στο κέντρο της Αθήνας είναι μια πρωτοφανής εκδήλωση διαμαρτυρίας και θυμού. Τα αστικά κόμματα, τρομαγμένα, θέλουν να μειώσουν τη σημασία της ως δήθεν α-πολιτική ταυτίζοντας δολίως το πολιτικό με το κομματικό. Η Αριστερά πρέπει να βγάλει τα συμπεράσματά της.

Αποκάλυπς νάου! Δηλαδή, όχι "νάου" αλλά εδώ και αρκετές μέρες. Ήταν τόσο κοντά στο σπίτι μου αλλά δεν είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία γιατί τη θεωρούσα μη προσβάσιμη, καθότι σιδερόφρακτη από παντού. Μιλάω για μια πευκόφυτη περιοχή απαγορευμένη (κακώς και αδίκως) για τους πολίτες. Όμως κάποιοι γείτονές μου λύγισαν σ' ένα σημείο τα σίδερα του φράχτη ώστε να χωρά όχι μόνο η Ρόζα αλλά κι εγώ. Έτσι, η Ρόζα, η τριών μηνών μπασταρδο-γκριφόν σκύλα μου, με βγάζει κάθε πρωί βόλτα.